مرا فرات ز سر برگذشت و تشنه‌ترم . روان تشنه برآسايد از كنار فرات . . . ) سعدى . مرا كشتن آسانتر آيد ز ننگ اگر بازمانم به سختى ز جنگ . فردوسى . مرا مرگ بهتر از اين زندگى كه سالار باشم كنم بندگى . فردوسى . نظير : پادشاهى كرده باشم پاسبانى چون كنم . سنائى . مرا نام بايد كه تن مرگراست . بنام نكو گر بميرم رواست . . . ) فردوسى . رجوع به : اگر جاودانه نمانى . . . ، شود . مرا نان ده و كفچه بر سر بزن . از شاهد صادق . مرا نداند ز آنگونه كس كه من دانم . ز هر بدى كه تو دانى هزار چندانم . . . ) سوزنى . رجوع به : من آنم كه من دانم . . . ، شود . مر آن را كه جنبيدنش دولت است ملامت مكن گر نگيرد قرار . عنصرى . مرا نيست اين خرم آن را كه هست كنون خورد بايد مى خوشگوار * كه مى بوى مشك آيد از جويبار هوا پرخروش و زمين پر ز جوش * خنك آنكه دل شاد دارد بنوش درم دارد و نان و نقل و نبيد * سر گوسفندى تواند بريد . . . ببخشاى بر مردم تنگدست . ) فردوسى . نظير : هنيئا لارباب النعيم نعيمهم . مر اميد راهست دامن فراخ درختيست بررفته بسيار شاخ هر آنگه كه شد خشك شاخى بر اوى برويد يكى نيز با رنگ و بوى . اسدى . مر او را چه دينار و گوهر چه خاك كه بايدش كردن همى در مغاك . فردوسى نظير : زر از بهر خوردن بود اى پسر * براى نهادن چه سنگ و چه زر . مر او را سزد سجده و آفرين * كه او آفريد آسمان و زمين ( زمين پيش دادار بوسيد و بس * كه بخشنده اويست و فريادرس . . . ) فردوسى ى . مر تو را نيكى سگالد يار تو چون مر او را تو شوى نيكو سگال . ناصر خسرو . رجوع به : از مكافات عمل . . . ، شود . مر چشم خرد را ز علم بهتر اى پور پدر هيچ توتيا نيست . ناصر خسرو . رجوع به : آنكس كه داناتر است . . . ، شود . مر خاتم را چه نقص اگر هست انگشت كهين محل خاتم . خاقانى . نظير : شرف المكان بالمكين . مر خر بد را بطمع كاه و جو آرد زيرك خر بنده زير بار بخروار . ناصر خسرو . نظير :